Bloglarla yakından ilgilenenler hatırlar, zamanında blog yazarları birbirlerini ‘mim’leyerek aynı konu hakkında yazar, fikir alışverişinde bulunurlardı.
Şimdiki Twitter hashtag mantığıyla tamamen aynıydı mim mantığı. Bir blog yazarı, kendi istediği bir konuyla ilgili yazı yazar, yazının sonuna o konu hakkında fikirlerini duymasını istediği kişileri yazıp linkler ve o kişiye şu konu hakkında yazar mısın diye bir mail atardı.Misalen ‘internette sansür’ konusuyla ilgiki birçok blog yazarının mim başlığı altında yazılan sayfalarca blog girdisi okuduğumu hatırlıyorum. İnternette demokratik bir şekilde kendini serbestçe ifade etme şekliydi mimler, blog yazarları için.
Değişen internet dünyasında şimdi mimin yerini hashtag aldı. Şimdi gündemle ilgili herhangi bir hashtag üzerinden insanların düşüncelerine çok rahat ulaşabiliyorsunuz. #ankara yazıp arasanız bile, bu etiket gündemde olmamasına rağmen bugünlerde Ankarayla ilgili yazılmış şeyleri bulmak çok basit. Orjinal haliyle ‘hashtag’, Türkçe karşılığıyla ‘etiket’in mantığı birebir aynı mimlerle, sadece Twitter’ın konsepti gereği karakter sayınız sınırlandırılmış durumda. Herkesin rahatlıkla yazıp bir şeyler gönderebildiği bir mecrada, okunabilirliği artırmak adına tasarlanan 140 karakterin demokratikliği tartışılmaz; ama şu da bir gerçek ki bu kadar kolayca yazıp çizmek ve hemen ertesinde yayınlamak, insanların yazdıklarınızı çok hızlı tüketmesine yol açıyor. Bu da kalıcılığı engelliyor.
İnsanların dijital dünyada kendini çok uzun metinlerle ifade etmesine ben de karşıyım; ancak sırf 140 karaktere sığmadığı için de cümle içindeki bağlaçları, anlam bütünlüğünü bozmayacak şekilde kelimeleri silmesini çok anlamlı bulmuyorum. Bir yandan anlamlı olmamasına rağmen Twitter’ı aktif kullandığımı söyleyeyim ama eskisi gibi sık sık bloglayamadığıma da çok hayıflanıyorum.
